post

Интрапретприемачко работење

Отпорот и претприемачот Секако дека интрапретприемачко работење има свои карактеристики. Големите деловни системи не иницираат иновации, вели едно мислење. Секако дека тоа е мислење за големи системи кои работат со проблеми.

Во практиката е утврдено дека големите системи кои правилно работат, имаат можности поради големите и силни тимови, како и поради големите лабаратории, да бидаат големи иноватори.

По прашањето на иновациите и малите претпријатија имаат големи можности за иновација, поради нивната флексибилност и брзо реагирање на профитните шанси. Средните претпријатија по ова прашање се во најнеповолна состојба.

Поради поуспешно имплементирање на интрапретприемаштвото, потребно е одговорноста да се лоцира што пониско во хиерархиската структура, како и да се направат поголем број мали и функционални единици.

Интрапретприемачите главно добро заработуваат, како плод на својата голема работа и трудот кој го вложуваат, но тие најчесто се осамени и размислуваат како новодојденци.

Во голем дел се осврнуваме на тоа како интрапретприемачите се желни да постигнат нешто, а за тоа имаат пречки во самата организација. Тоа најчесто се случува и е едно од поглавните обележја на работата на интрапретприемачите.

Меѓутоа постојат и големи компании кои успешно ги користат услугите на интрапретприемачите и не им поставуваат непотребни бариери, па таквите компании се успешни и не се предмет на оваа опсервација, туку кај таквите претпријатија може да се опсервираат други аспекти од работењето. Пример за тоа се големите компании, кои се покажале како добри иноватори. Тука можеме да ги спомнеме: “Johnson & Johnson” , “3M” , “Citibank”, “Intuit” и други.

За успешно развивање на интрапретприемачкиот дух, потребно е да им се оддаде признание на луѓето кои успеале нешто да направат.  Одредени компании, кои низ овој серијал се наведени како успешни примери, во некој миг можат да се најдат во криза, па дури и да банкротираат поради различни причини.

Да се направи атмосфера никој да не се чувствува загрозено, да се даде слобода во работењето, како и да се поддржат, изнајдат средства и да се обезбедат дозволи се основите за поттикнување.

За постигнати резултати и подобрено работење на организацијата, многу интрапретприемачи повеќе посакуваат признанија, отколку парични награди. Но, пожелно е од страна на врвното раководство, да се користат и двата начина за стимулирање на интрапретприемачи кои успешно реализирале деловен потфат, како и за тешкотиите низ кои поминале за да дојдат до реализацијата.

При реализирање на било каква замисла, потребно е да постои тимска работа. Тимската работа не може да се оформи да функционира преку ноќ, туку е потребно на долг период да се негува и форсира во големите организации, како производни, така и непроизводни. Секако, самата големина не е пречка за претприемаштвото и иновацијата, туку тоа е начин на оперативно водење и функционирање на претпријатието, а посебно постојниот начин на тоа раководење.

Потребни фактори за успех на интрапретприемачки потфати се:

  • потфати со цел висока профитабилност и поголемо пазарно учество;
  • силна подршка од топ менаџментот;
  • пазарна структура.

Подетално разгледано, менаџментот во претпријатието бара усвојување и спроведување на одредени политики во четири главни области:

  • Прво: Компанијата мора да биде претприемлива за иновации и спремна да забележи промени како можност, а не како опасност и закана. Таа мора да биде организирана да ја извршува тешката работа на претприемачот. За да се создаде клима за претприемаштво во организацијата, неопходно е постоење и спроведување на одредени политики.
  • Второ: Треба да се спроведе систематско мерење или барем оценување на остварените перформанси на компанијата како претприемач и иноватор, како и вградено учење за начините за подобрување на тие перформанси.
  • Трето: Менаџментот во компанијата бара постоење и примена на одредени практики на организациската структура, политика на создавање раководен кадар и управување со претпријатието, како и политика на наградување.
  • Четврто: Менаџментот на компанијата не треба да ги обесхрабрува настојувањата на поединци да реализираат одредени бизнис идеи. Нормално, доколку тие идеи се “издржани”. Не треба да ги казнува “реалните” неуспеси, но не смее да се дозволи секој да работи како што сака, бидејќи тогаш големите загуби од промашените проекти би ги “изеле” заработките на успешните проекти.

Останатите постови од овој серијал се:

post

Сакаш повеќе купувачи? 6 работи кои твоите купувачи сакаат да ги слушат од тебе

Што е она што купувачите сакаат да го слушнат од еден претприемач за да обезбеди поголема продажба за бизнисот?

Дали ти како еден претприемач сакаш повеќе продажба? Има ли некој кој не сака повеќе продажба? Повеќе продажба значи поголем приход, но и поголема профитабилност за твојот бизнис.

Ти имаш нешто да кажеш и го користиш тоа за да привлечеш купувачи кон твојот бизнис. Но, дали е тоа исто што и тие сакаат да го слушнат од тебе? Кога зборуваш со нив, им помагаш ли? Дали тие се задоволни со севкупните односи со тебе и твојата компанија?

Доколку сакаш повеќе купувачи, но не било какви купувачи, туку задоволни купувачи, мора да го прилагодиш твоето кажување со она што тие сакаат да го слушнат од тебе, но исто така и да го испорачаш она што си го кажал или ветил.

Ајде да бреинсторимираме некои идеи за тоа што твоите купувачи сакаат да го слушнат од тебе. Откако ќе ги прочитате речениците подолу мора да ги провериш со твојот бизнис и да ги направиш вистинити уште пред да започнеш со зборувањето.

  1. Купувачите сакаат да слушаат за решенија за нивните проблеми, а не за карактеристики на твоите производи или услуги. Иако твоите производи и услуги имаат карактеристики кои ги решаваат проблемите на купувачите, твоите купувачи не сакаат да размислуваат и да ги трансформираат карактеристиките во можни решенија за нивните проблеми. Некогаш, но и почесто имаш само неколку секунди за објаснување на твојата понуда. Зошто би им кажувал тешко разбирливи карактеристики кога едноставно можеш да им помогнеш за подобро да ја разберат твојата понуда?
  2. Купувачите саката да слушаат за нивни потреби и нормално за начините како да ги задоволат тие потреби. Секој од твоите купувачи има свои сопствени потреби кои се разликуваат од потребите на другите. Тие сакаат да чујат од тебе како може да ги задоволат нивните персонализирани потреби.
  3. Купувачите сакаат да слушнат за помошта која ти и твојот бизнис можете да им ја пружите. Како можеш да им помогнеш? Постои ли нешто друго без некоја поврзаност со твојот бизнис, а ти можеш да им помогнеш? Може ли да им дадеш квалитетни совети за подобрување на нивниот живот? Една работа е помошта со твоите производи и услуги, но друга работа е помош на лична основа неповрзана со никаква купопродажба. Доколку можеш да помогнеш, кажи дека можеш да помогнеш и помогни. На таков начин ќе ја подобриш сопствената и на севкупниот бизнис репутација и кредибилитет.
  4. Купувачите сакаат да те слушат тебе како човечко суштество, а не како бизнис или автоматизирана машина. Да, ти и твоите купувачи сте човечки суштества како прво. Мора да разговараш со нив на истиот начин како што разговараш со секого во твојот приватен живот. Ти како еден претприемач исто така си човечко суштество со свои сопствени проблеми, потреби, знаење, искуство… Сподели ги со твоите купувачи, и тие ќе ги споделат нивните со тебе. Знаењето кое ќе го стекнеш ќе биде вредно за тебе и затвојот бизнис.
  5. Купувачите сакаат да слушнат за повраток на инвестиција кога ги купуваат твоите производи или услуги. Секој кој инвестира некаков вид на ресурси како пари, време, или напор ќе сака да знае што добива за повраток. Како нивните животи ќе бидат подобри? Колку време ќе треба за да го добијат она што го сакаат од твоите производи или услуги? Колку време ќе им треба за да ја вратат инвестицијата во твоите производи или услуги? Тоа се прашањата кои ти ќе треба да ги одговориш за нив.
  6. Купувачите сакаат да слушнат и за други луѓе на кои ти или твојот бизнис им имате помогнато во минатотот. Повеќе луѓе на кои ти или твојот бизнис им имате помогнато во минатото ќе донесат повеќе купувачи за твојот бизнис. Мора да зборуваш за проблемите на другите луѓе и за решенијата кои твојот бизнис им ги понудил за да ги решат тие проблеми. Мора да зборуваш и да го покажеш искуството на другите луѓе со твојот бизнис, нивното задоволство и нивното мислење за тебе. Најмоќните приказни кои ќе ја зголемат твојата репутација и кредибилитет се приказни на другите луѓе, не твои приказни.
post

Интрапретприемачка култура

Интрапретприемач Заради развој на соодветни интрапретприемачки практики во еден организациски систем потребно е да постои и соодветна интрапретприемачка култура во тие компании.

Интрапретприемничка култура се постигнува со тоа што:

  • Сите вработени во компанијата ќе размислуваат како претприемачи. Замислете една компанија во која сите се претприемачи. Сите имаат идеи за подобрување, за нови производи, за нови насоки на движење на компанијата… Тоа е демократија, кога сите може да придонесат за развојот на компанијата.
  • Деловните иницијативи не треба да се врзуваат само за еден човек, претприемачот, што ја формирал фирмата или мала група околу него. Ниту претприемачот, ниту врвниот менаџмент нема “монопол”, а ниту потенцијал за целосна одговорност за иновации и промени. Динамичната околина во која функционира бизнисот бара и постојани промени во компанијата, а тие може и треба да доаѓаат од сите работни места.
  • Иновативноста значи безрезервна поддршка на процесите, за генерирање нови идеи. Секоја идеја е добредојдена. Дури и “најлудата” идеја утре може да биде извор на вреден проект на една компанија.
  • Респектирање на вработените и нивните потенцијали. Секој има потенцијал да се подобри себеси и својата непосредна околина. Интрапретприемачка култура мора да ја содржи оваа претпоставка во себе.
  • Респектирање на различните мислења. Различни мислења се добредојдени за се и сешто во една компанија. Доколку нема различни мислења, значи дека нема ни демократија во бизнисот, а со тоа се гуши и иновативноста.
  • Ако се направи грешка, да не се казнуваат строго творците на неуспешните решенија, бидејќи може да се постигне сопирање на изнесување на нови идеи. Грешките може да бидат голем капитал за една компанија, нормално доколку научи од нив.
  • Перманентно усовршување. Усовршувањето е одлична основа за поттикнување на иновативноста. Развојот на науката и технологијата не дозволува запирање со усовршувањето, тоа мора да биде константно поттикнувано од страна на менаџментот.
  • Неформалност (рамноправен третман без оглед на позицијата во фирмата, вработените да бидат партнери, а не подредени). Неформалните идеи, разговори, дружби и предлози може да бидат одличен извор на енергизирање на една компанија. Мора да се дозволи и искористи.
  • Акциска ориентираност. Без акција, нема иновација. Без иновација, нема развој на една компанија.

Останатите постови од серијалот се:

post

Повторно откривање на претприемачки дух

Интрапретприемач Основната потреба во развојот на еден бизнис кога станува бирократизиран е појава на интрапретприемачи. Во една таква фаза некако бизнисот станува тром, едноставно не може да одговори на оние “вистинските” потреби на пазарот, за што во минатото го бивало. Затоа и секој менаџер сака и се обидува да го врати бизнисот во таа “топ” форма.

Поради враќањето во топ форма треба уште еднаш да се “открие”, односно фирмата да стане повторно “млада”, па се поставува прашањето како тоа да се направи?

Ние препорачуваме тоа да се направи со:

  • редефинирање на пазарот;
  • редефинирање на производот (услугата);
  • редефинирање на ресурсите;
  • ревитализација на оперативниот (производствениот) систем;
  • ревитализација на менаџментот;
  • ревитализацијата на организациската култура.

Потребно е фирмата пак да стане иновативна, креативна, адаптибилна, односно каква што била кога се формирала. Компанијата може да стане претприемачка со:

  • елиминација на неефикасната бирократија и бирократското однесување;
  • оформување на претприемачки деловни единици, кои самостојно и автономно ќе функционираат;
  • оформување на “фирми во фирми” според принципот “секој проект нова фирма”.

Менаџерот треба успешно да ја “игра” и лидерска улога, како што успешно ја “игра” улогата на претприемачот.

Карактеристики, знаења и способности кои овозможуваат интрапретприемачко однесување се:

  • способност за воочување на деловни шанси;
  • преземање ризик;
  • способност за управување со стресни и ризични ситуации;
  • лидерство;
  • натпреварувачки дух, перманентно повторување и докажување на пазарот;
  • адаптибилност, флексибилност, истрајност, упорност и посветеност на работата;
  • подготвеност за перманентно учење и акциска ориентираност.

Корпорациски потфати според Mac Millan and George се:

  • нови подобрувања на тековните производи и услуги;
  • новите производи и услуги да се продават на постојните пазари во тек на една до две години;
  • постојните производи и услуги да се продаваат на нови пазари;
  • новите производи или услуги да се продаваат на новите пазари.

Останатите постови од овој серијал се:

post

Организациски промени и некои факти

Инкрементални промени Организациски промени се предмет на мое проучување во последните 10 години. И самата теорија на организациски промени е променлива категорија. Оваа тема е една од најактуелните теми кога станува збор за организациските науки.

Ова ќе биде еден краток пост за неколку факти кои мора да се имаат во предвид кога станува збор за организациски промени и секако примена на истите од страна на менаџментот на компаниите. Камо среќа да имаше поголем развој на науката во оваа поле и секако да беше прифатена од страна на менаџерите во големите компании, сега немаше да бидеме тука каде што сме.

Факт #1: Промените не се линеарни

Една голема грешка од страна на менаџерите е што ги гледаат или се обидуваат да ги гледаат или пак едноставно ги прикажуваат промените како линеарна категорија. Тие воопшто не се линеарни и не може да бидат презентирани со права линија ниту пак да се даде линеарна равенка која ќе ги претстави тие промени.

Ваков поглед може да доведе до многу несакани последици, до многу пропуштени идеи за промени, до многу погрешно разберени резултати од имплементацијата на промени.

Факт #2: Една промена предизвикува серија на други промени

Не постои една и единствена уникатна промена. Ова значи дека нема и не може да се спроведе промена во технологија без притоа да се имплементираат промени во структурата и луѓето. Истото се случува и обратно.

Една мала промена како промена на софтверот кој се користи во секојдневна работа ќе предизвика промени во самата структура, промени во обука на користење на луѓето, промени во секојдневна работа…

Факт #3: Инволвирање на повеќе луѓе во процесот ќе доведе до поголема успешност

Промените не се “монопол” во однос на иницирање, предлагање и планирање само на менаџментот. Тие треба и да се имплементираат, а тогаш менаџментот едноставно се губи, затоа што лесно е да се префрли одговорноста за неуспех на вработените кои треба да ги имплементираат, наместо да биде одговорноста во оние кои лошо ги иницирале или испланирале.

Мора да бидат вклучени повеќе луѓе, повеќе погледи, повеќе размислувања, повеќе идеи, повеќе глави… Инаку, нема да се искористи потенцијалот на промените.

Факт #4: Отпорот кон промените е неминовен

Секогаш, ама баш секогаш ќе има луѓе кои ќе ги иницираат, прифатат и имплементираат промените, но и луѓе кои едноставно ќе ги игнориртаат или избегнуваат промените. Отпорот е константа која ги следи промените и мора да се знае од страна на менаџментот заради соодветно справување со истиот.

Факт #5 Правилно менаџирање со отпорот ќе го подобри процесот

Точно. Иако претставува нешто лошо кога станува збор за промените, вистинското менаџирање со отпорот ќе обезбеди подобрувања на самиот процес на промени. Некој отпор ќе биде предизвикан заради недостаток на процесот. Не смее да се продолжи без да се разгледаат причините и оправданоста на тој недостаток. А, тоа е подобрување на самиот процес.

post

Карактеристики на интрапретприемачи

Интрапретприемач Во текот на расправите во врска со интрапретприемачите, често може да се слушне зборот бирократијата во големите организации или нивниот конзерватизам. Секоја корпорација во себе има вградено “Имунолошки систем” против дејствување на интрапретприемачи и тоа треба да се совлада, за да може да се реализира било кој од проектите.

Најчесто интрапретприемачите со своите активности, ги остваруваат своите соништа за докажување во работењето. Работењето во специфични услови, бара од интрапретприемачот да поседува одредени карактеристики, за да биде во состојба да ги реализира своите замисли.

Некои психолошки истражувања, укажуваат дека интрапретприемачите најчесто имаат проблеми во односот со татковците, односно имаат проблеми со непочитување на авторитетите. Тоа им овозможува полесно да ги кршат правилата, што другите вработени потешко би се осмелиле да го направат.

При работењето во големите компании е препорачливо вработените да не ги следат само готовите упаства, туку и да размислуваат со својата глава и континуирано да го подобруваат процесот на работењето.

Интрапретприемачите треба да преземаат улога на херои и да имаат визија за нешто што уште не се случило, а пожелно е да се случи поради интересите на организацијата. Тие мораат да ја предвидуваат и да ја гледаат иднината многу подобро од другите вработени, а како и сите херои не треба веднаш да очекуваат награда и признанија.

Во прво време при реализирање на некој проект, кој го започнал интрапретприемачот, најчесто се јавува незадоволство, па и бојкот и опструкција од страна на другите вработени, кои можат да завидуваат или да се плашат за опстојување на своите позиции.

Секој интрапретприемач мора да поседува одреден талент, преку кој добива одредена визија, која понатаму ја развива и разработува. Тие треба да ги кршат определените правила на организацијата и поради тоа некогаш можат да бидат и казнувани. За да може плановите полесно да ги реализираат, потребно е да имаат покровител, кој ќе им овозможи полесно “пливање” низ правилата на организацијата. Покровителот треба да биде итар и да има визии, а доколку треба да го заштити интрапретприемачот и неговото работење од неоснованите напади, да биде склон и кон криење на вистината.

Интрапретприемачите треба да бидат деловни и жилаво да се борат за остварување на своите идеи, без оглед на сите можни пречки во реализирање на проектите.

Поради оневозможеното остварување на замислата, често се случува интрапретприемачите да поднесат оставка и да формираат своја фирма или да преминат во нова фирма, каде би им се овозможила непречена реализација на потфатите. Најчестите изјави од нивна страна биле дека тие се обидувале, ама биле спречени и дека повеќе немаат намера да бараат многубројни дозволи.

При реализирање на потфатите интрапретприемачот не смее да внимава само на профитот, туку и на луѓето со кои соработува, а со кои треба и во иднина да соработува. Не смее да се има нехуман однос кон луѓето, бидејќи тој нехуман однос може во одреден момент да се сврти против оние кои го спроведуваат.

Поради ова, при релизирањето на овие проекти, потребно е постоење на избалансиран став кон сите прашања. Од една страна да се заштитат луѓето, а од друга страна да се оствари профит. Ова се потенцира бидејќи ИП дејствува таму каде што другите затајуваат. Со тоа се избегнува да се запостави успехот и развојот на организацијата и се избегнува користењето на нехумани методи во работењето, без оглед што некогаш е подобро да се “отсече прст, отколку да се загуби рака”. Ова е посебно присутно кога мора да се изврши отпуштање на одреден број вработени, за да се спаси целината на компанијата.

Hisrich [Stokes D.: Small Business Management. An Active-Learning Approach] бележи седум водечки карактеристики на внатрешниот претприемач:

  • разбирање на средината;
  • визионерство и флексибилност;
  • креирање на менаџмент опции;
  • поттикнување на тимска работа;
  • поттикнување на отворени дискусии;
  • градење на коалиција на приврзаниците;
  • упорност.

Ќе ги анализираме некои од карактеристики на интрапретприемачот.

  • Флексибилноста е потребна компонента во работењето на интрапретприемачот, благодарејќи на неа тие можат полесно да “пливаат” меѓу различните интереси во компанијата. На тој начин полесно ќе ги елиминираат пречките, кои се поставуваат од страна на луѓето, кои се противат на промените во работењето.
  • Ризик постои во секој сегмент од работењето и живеењето. Вработените може да не се принудени да преземаат ризик, бидејќи тие може да се длабоко “вкопани” во бирократска структура, па доколку и не превземат ништо, тоа нема да биде санкционирано. Дури, во многу случаи тоа би претставувало и пожелен модел на однесување. Меѓутоа, интрапретприемачите не се согласуваат со “пријатна работа”, туку преземаат ризик за да реализираат одреден проект, со што ќе придонесат за поуспешно работење на компанијата. Во големите компании не се гледа со преголема симпатија кон луѓето кои внесуваат нешто ново. За одредена замисла секогаш постои можност таа да не се реализира од различни причини. Доколку не се реализира замислата, интрапретприемачот се соочува со можни реперкусии. Доколку не постои разбирање од страна на врвното раководство за новите проекти, тоа е можност тие да не успеат. Ако строго се реагира на секое промашување, а не се прифати мислењето дека кој работи, тој и греши, тогаш и другите интрапретприемачи ќе се обесхрабрат да преземаат каков било потфат.
  • Креативност мора да се поседува за да можат да се осмислат проектите кои ќе го подобрат работењето на компаниите. Доколку ИП не поседува креативност, тој не ќе може и покрај желбата нешто да направи, тоа да го реализира, бидејќи нема да знае како да го оствари тоа.
  • Енергијата е потребна за да се реализира саканиот проект. Потребно е да се поминат поголем број нивоа на одлучување, за да се добие дозвола за реализирање на проектот.

Останатите постови од серијалот се:

post

[Видео] Обратен редослед за промени

Не можев да одолеам на споделување на ова авидео тука. Едноставно видео, кое поттикнува различно размислување. Кое не дозволува помирување со статус кво ситуација и кое мотивира да преземеме чекори да го промениме светот.

Како еден обратен редослед може да го промени изгледот на светот во кој живееме, да не промени нас и да не поттикне да се промениме себеси и нашата потесна околина која со тие промени ќе ја промени и пошироката околина и ќе обезбеди поквалитетно, подобро и помирно место за живеење како за нас така и за идните поколенија.

Има многу работи кои се важни во животот, но некои се поважни од другите. Можеби не ги забележуваме. Можеби ни се чинат како неважни. Но, едно нешто е јасно, нашата енергија ја црпиме од различни извори. Некои се видливи некои невидливи. Некои се опипливи, а некои душевни. Тоа сме ние. Луѓе. Полни со потенцијал да го промениме светот. Само доколку научиме да гледаме поинаку од мнозинството. А, и тоа мнозинство ќе има корист од секој кој гледа поинаку и дејствува поинаку.

post

Интрапретприемачи: Фактори кои доведуваат до нивна појава

Интрапретприемач Работењето на претприемачите се карактеризира со тоа што тие оформиле одреден бизнис и ги надминале сите тешкотии кои го следат тој процес. Тие креирале нешто од ништо. Го подобриле светот околу нив. Донеле иновација или решение за проблем кој постоел или пак за кој воопшто не постоела свесност дека постои.

Во понатамошната фаза, доколку се запазени сите критериуми (и доколку претприемачот сам не го ограничува растот на фирмата), неминовен е раст на тој бизнис. 

Со растот, претпријатието се трансформира од претприемачко во менаџерско.

Со понатамошен раст, менаџерската фирма може да стане административна (или бирократска).

Кога фирмата ќе стане менаџерска или административна, тогаш се јавуваат проблеми со:

  • раководење на фирмата,
  • бројот на вработените е зголемен,
  • а зголемен е и обемот на работењето. 

Паралелно се зголемува и бирократија (администрацијата) и се влегува во фаза на заситување и тромост. Одлуките тешко се носат, бавна е нивната имплементација, се јавуваат “тесни” грла во работењето и други придружни проблеми, во врска со отежнатото работење на компанијата. 

Со оглед на овие факти, потребно е фирмата да изврши преобразба и од менаџерска или административна да стане повторно претприемачка, како што била во почеток. 

Доколку компанијата сака да остане конкурентна на пазарот, луѓето кои ја водат (менаџерите) треба да се менуваат и да ги надоградуваат своите знаења. 

Кога се јавува проблем во работењето, доаѓа до ерозија на лидерските и претприемачките способности.

Поради сите наведени факти, се чувствува потреба повторно да сe врати претприемачкиот дух во работењето на фирмата, односно се јавува потреба од интрапретприемачи. Главните чекори кои треба да се преземат за да се постигне подобрување се:

  • зголемување на продуктивноста во работењето,
  • зголемување на квалитетот на производот,
  • намалување на трошоците,
  • намалување на времето потребно да се превземат акциите и сл.

Односно менаџерите повторно да станат претприемачи!

Ова е доста тешко спроведлива замисла, бидејќи основачот  на фирмата, кој имал голем претприемачки дух, обично веќе не работи таму. Тој се пензионирал или фирмата е предадена во рацете на други луѓе (наследници или некој кој ја откупил фирмата).

Најчесто основачот пропуштил да ги обучи и насочи луѓето за развивање на претприемачкиот дух, а можно е поради неговото отсуство, претприемачкиот дух едноставно да замрел, гушејќи се во голема администрација, па компанијата полека запаѓа во тешкотии при работењето.

Затоа сега е потребно да се оформи нов претприемачки тим или да се активираат интрапретприемачи, кои би почнале да дејствуваат во правец на ревитализација на компанијата. Најзгодно е да се основаат мали единици, во кои ќе биде лесна имплементацијата на претприемачките замисли. За да се спроведат овие промени, потребно е да се оформи претприемачка култура, претприемачко однесување, односно фирмата повторно (како што било на почетокот) да стане претприемачка.

Останатите постови од овој серијал:

post

Некои причини за пад во растот

Добро е кога се започнува, можеби ризично, но претприемачот е тој кој носи одлуки, презема акции, избира насоки, се прилагодува…

Тоа е претприемачот. Од него зависи се, и пропаѓање и успех, и раст и пад… Но, проблемите не се решени. Првиот знак на раст, но и првите успеси и првите поголеми договори ќе бараат нови сили, нови вработени, нови процеси, нови правила на игра…

Во претприемачки успех може да доведе до претприемачка ноќна мора опишавме една ваква ситуација:

Кога компанијата расте, атмосферата се менува, се внесуваат менаџерски нивоа, почнува да се оформува пирамидално-хиерархиска структура, на што еден претприемач некогаш гледа со незадоволство.

Кога бизнисот расте, се менуваат вештините кои му се потребни на претприемачот.

Во првите години главно се потребни технички вештини, но и познавањето на финансиите. Кога фирмата расте, потребни се следните знаења: менаџерски, мотивирачки, (рако)водни.

Кога фирмата ќе порасне, претприемачот “ја губи подлогата под нозете” и чувствува дека бизнисот веќе не зависи од него и само од него, како и дека бизнисот го водат менаџерите.

Ова се вистински проблеми. Но, и чќести промени во секојдневието.

Зошто е тоа така?

Тука ќе се обидам да ги нафрлам само две причини зошто се појавува таков проблем.

  • Салб дизајн на бизнисот. Секој бизнис се дизајнира. Инженерите дизајнираат производи кои ќе го сменат светот. Претприемачот дизајнира бизнис кој ќе го смени светот. Кој претприемач има изработено дизајн на сопствен бизнис кој го започнал? Не верувам дека постојат многу. Тој дизајн мора да биде прилагоден на два вида на цели: на претприемачот и на купувачите. Оваа недела ќе биде објавен вебинарот за дизајнирање на бизнис на премиум претприемач..
  • Недостаток на системи. Дизајнот претставува проблем самиот по себе. Но, дизајн кој не предвидел дека ќе бидат потребни системи и не вклучил раст и развој врз основа на системите во бизнисот ќе предизвика голем проблем при првите знаци на раст. Бизнисот мора да се базира на системи, не на претприемачот, барем доколку сакаме да изградиме силен бизнис. Но, доколку градиме занимација за преживување, не ни требаат системи.

Затоа и изготвивме еден чекор по чекор систем кој едноставно може да се следи за избор на најважните системи кои ти требаат, но и за тоа како да се подготват, документираат и имплементираат во бизнисот.

post

Интрапретприемачи – Основи

Интрапретприемач Поимите претприемаштво и претприемачи, обично се врзуваат за работењето во малиот бизнис. Тоа се должи на фактот дека претприемачите најчесто се газди и основачи на малите бизниси. Доколку не се, тогаш најчесто имаат големи овластувања од страна на газдите, па се во состојба без многу дискусии (како што е најчесто случај во големи компании) да преземаат одредени активности.

Поради брзото реагирање на профитна шанса, претприемаштвото стана еден широко пропагиран и посакуван метод во работењето во целиот свет.

Иако во последно време се почесто во светските литератури и теории се зборва за користење на истиот термин – претприемач како во големите корпорации така и за започнување на бизнис. Основната претпоставка на која се базираат овие тврдења е дека стартап не е само започнување на сосема нов бизнис, туку дека стартап може и треба да постои во постоечки бизниси и големи корпорации кои на таков начин ја одржуваат инвентивноста на високо ниво креирајќи сосема нови производи и/или услуги на пазарот.

Интрапретприемаштво се врзува за работењето во големите компании, а може да се користи и пошироко, секаде каде што постои голема бирократизираност. Такви институции можат да бидат: државната администрација, училиштата, болниците, спортските организации, односно секаде каде има отежнато работење особено поради бирократската структура.

Поимот интрапретприемаштво или внатрешно претприемаштво е воведен 1985 година oд страна на Gifford Pinchot III. Тој утврдил дека со воведување на интрапретприемаштво се подобрува работењето во големи системи, како производни, така и непроизводни (Извадок од снимка од предавањата на Gifford Pinchot III).

Светот се наоѓа во непрекината динамика, а бројот на новите научни сознанија секојдневно се зголемува. Поради овој факт, мора да се препознаат секојдневни иницијативи и дејствувања на сите фронтови, за да се следат светски економски постигнувања и компанијата да опстојува на пазарот.

Големите компании морат постојано да се реорганизираат во своето работење, за да не се доведат во состојба на бирократизирање и со тоа успехот во работењето да се загрози. Потребата од постоење на интрапретприемачи во големите компании, се констатира кога се утврдуваат проблемите во нивното работење. Установена е голема инертност во донесувањето и спроведувањето на одлуките, поради големата бирократизираност, а со тоа се зголемува неефикасноста во работењето.

Ова не е случај со секоја голема компанија, бидејќи има и големи компании кои се карактеризираат со голема флексибилност во работењето и кои се исклучително конкурентни во светски рамки. Интраприемачите во корпорациите можат да ги комбинираат предностите на малите претприемачки фирми, со предностите на работењето на големи корпорации.

Интрапретприемачи воведуваат нови производи, нови постапки, нови услуги и придонесуваат компанијата да се развива и да профитира. Со желба проблемите во работењето да се надминаат, се бара местото и улогата на внатрешното претприемаштво или интрапретприемаштво.

Затоа во овој серијал ќе ги опфатиме следните наслови: